Nathalie Mantel
Zelfstandig kunsthistorica en docent VO Kunst&Cultuurvakken, website: www.cultuurpiraten.nl.
Van Plato tot Ficino: het schoonheidsideaal en de rol van de kunstenaar in de oudheid, middeleeuwen en vroegmoderne tijd.
Wie bepaalt wat kunst is? Waarom vinden wij iets mooi of lelijk? Is de definitie van schoonheid door de eeuwen heen veranderd? Esthetica houdt zich bezig met vragen over kunst, schoonheid en de zintuiglijke wereld. Hoewel dit begrip pas in de achttiende eeuw geïntroduceerd is, schreven filosofen zoals Plato en Aristoteles reeds over de schone kunsten en welke functie deze (zouden moeten) hebben in de maatschappij. Voor Plato is kunst een slechte kopie van de natuur. Aristoteles benadert kunstenaars wat positiever: wanneer de werkelijkheid zeer goed nagebootst wordt, kan dit heftige emoties bij de beschouwer teweegbrengen. In de middeleeuwen en renaissance zorgen nieuwe technieken in de schilder- en beeldhouwkunst voor een verandering van het schoonheidsideaal en krijgt de kunstenaar een andere status. Binnen de Kerk staat schoonheid in dienst van het christelijke geloof. Met het oprichten van de Platoonse Academie in de vijftiende eeuw grijpen Florentijnse filosofen en kunstenaars – de uomini universali – terug op de idealen van de oudheid.
